Hoop
In de krant las ik vandaag dat je hopen altijd doet tegen beter weten in.
We hopen dat de oorlog in Oekraïne stopt en we hopen dat er vrede zal heersen tussen de Palestijnen en de Israëliërs.
Maar dat is slechts ijdele hoop, zo las ik.
Onlangs was ik op bezoek bij een oogcentrum in Geel. Men stelde er de erfelijke ziekte van Fuchs bij me vast. Deze ziekte leidt tot blindheid. Op mijn concrete vraag wanneer dan, werd pas na enig geschuifel en gedraai geantwoord. Het viel nu nog allemaal mee en zo direct moest ik me nog geen zorgen maken.
Tussen de tien en vijftien jaar, wist ze me na enig aandringen toe te vertrouwen. Voorlopig enkel op te lossen met hoornvliestransplantaties. Maar misschien zou er in de toekomst, tegen dan, zo mocht ik hopen, een minder ingrijpende oplossing uitgevonden worden.
Dus ben ik veel over deze ziekte gaan lezen. En ik hoop dat met het buiten dragen van een zonnebril, het eten van bladgroenten en het strikt vermijden van alcohol dit alles vertraagd kan worden. Want een blinde kunstschilder, daar heeft niemand wat aan.
Nu spartel ik me zwijgend, nederig, afwezig en iets minder uitbundig door deze feestdagen en wens iedereen veel hoop, liefde en vrede voor 2025 toe. Echte hoop weliswaar en geen ijdele hoop.
